Thought Bubbles

                                                    It was the day of  English viva-voce exam for the final years at school. All of us were frantically practising our speeches on the given topics at the last minute. The fact that the score would count for our public exam adding stress to our tensed minds.  The teacher walked in and took her seat. One by one, she began calling us to present our speeches in the order of our assigned roll numbers.  I remember feeling extremely nervous and unprepared. I sat fidgeting in my seat as I kept reciting my presentation over and over in my head. Shortly, I was called to deliver my speech.  I walked to the front of the classroom, and the teacher asked me to begin, with her pen poised to mark my score on the sheet, and a gentle smile on her face. I drew in a deep breath and face...

இசையின் வழி இதயத்தை ஆளும் இளைய ராஜா அவர்! பண்ணைப்புரத்திலுதித்து பல்லாண்டுகளாய் பண்ணாளும் பேரரசர் பின்னணிக்கணி சேர்த்து பிணிதீர்க்கும் அமுதளித்த பிதாமகன்-அவர் இதயமெனும் கோவிலுதித்த இன்னிசைச் சுடரால்-நம் இதயம் தீண்டி பாட்டாலே பக்தியும்  பாவினூடே புத்தியும் பாங்காயுரைக்கும் பண்பாடகர் வானொலிக்கும் நல்லிசையால் வாடாத வான்புகழ் வாகாகக் கொண்டிட்டார் பாடல்களின் வாயிலாய் பார் ஆண்ட பாட்டரசரே! மருந்தாய், செவிக்கு விருந்தாய் மகிழ்வுந்தில் வழித்துணையாய் மனதில் தங்கிய மெல்லிசை இசைக்கு இசையும் இதயங்களை இவர் இசையால் இசைத்திட்டார் எழுபதுகளில் தொடங்கி-தன் எழுபத்தெட்டளவும்  என்றும் ஆள்பவர் அவரே! தலைமுறைகள் தாண்டி தன்னிசையால் தமிழாண்டார்! தித்திக்கும் தேனிசை திரையில் தந்து திங்கள் போலொளிர்ந்தார்! அன்னக்கிளி முதல் அன்னமூட்டியதும் அவரிசையே! ஆயிரம் படங்கள் -இவ் ஆற்றல் அரசரின் ஆக்கத்தால் மின்னின! அகவை வெறும் எண்ணே அவரருமை அறிந்த அன்புள்ளங்களில் அன்றும் இன்றும் என்றும் அரியாசனம் வீற்றிருக்கும் அரசர்- அவரே இன்னிசை ஈந்து இளைய நிலவாய் இனிதே மிளிரும் இளையராஜா! -பவித்ரா சேஷாத்ரி  Is there someone who ...

Like wind-blown seeds, moving along the skies; Like the grains of sand, pulled along the waves; They wander, unmindful of the time that flies, With each step, slowly leading to their graves.   Still, they forget to pause and live Their eyes staring but never seeing, Forgetting to forget and forgive, These souls, alive, yet never feeling.   Oblivious minds, seeking different destinations Though the journey always ends in death; Losing their dreams to ruthless ambitions, Never realizing, until their last breath.   A task which consumes all their might To keep surviving, until Death calls Hiding behind masks through day and night, Their true faces concealed, until the mask falls.   A day will come when they would finally realize, Their identities, buried deep within Their souls lost in deception and disguise To exist without living, an unforgivable sin.    -Pavithra Seshadri   Image courtesy: Google Im...

The boy flew, the wind in his hair, Tasting the sweet, freedom-filled air. Flapping his wings, he glided through the skies, As the Heavens echoed his joyful cries. And then, she fell upon his sight, The golden beauty clothed in light, So radiant was her profile, That Icarus soared another mile. Icarus soared, higher and yet some more, Rising above, his laughter now a roar, His father, he had long left behind, The warnings had escaped his mind! For he was consumed in love, And he kept rising, higher above, With an impatient flap, he rose, Until he could hold her close. But, no matter how golden she shone, She was fire, down to every bone, In the warmth of her love, his wings began to melt, But he paid no care, for love was all he felt. Wings ablaze, skin on fire, Yet burned brighter, the flame of desire, Her fingers traced patterns along his skin, Purging his soul of sorrow and sin. Feathers lost, he flapped his hands, A vain attempt at one last chance. Icarus spiralled, fal...

நீலஉடை மாதவள்தன் நீண்ட கரங்களில் நீள்இழைகளை ஏந்தி நல்லுயிர்ச்சங்கிலி செய்திட்டாள் பூரிப்பில் ஆழ்த்துமதை பூமியெனவே விளித்திட்டாள் புவியதனுள் பிணைத்திட்டாள் பற்பல உயிர்களையும் பறவைகள் விலங்குகள் பூச்சிகள் தாவரமென பிணைப்புகள் பலப்பலவாம் பின்னிய சங்கிலியில் காலம் மாறியதாலது கருத்தது துருவாலே காற்றில் மண்ணில் கலந்ததாம் மாசதுவும் மரங்கள் வீழ்த்தி மானிடர் வாழ்ந்தனராம் புவியதன் மேனியதும் பொலிவிழந்து போனதுவால் இயற்கையெனும் மாதவளின் இயக்கம்மாறி போயிற்றாம் மானிடச் செல்வங்கள் மாஇடராய் ஆயினராம் பூங்காற்றின் மேனியதை பேரிரைச்சல் கிழித்ததுவாம் சத்தமின்றி சிலஇனங்கள் சிதைந்தும் போயினவாம் மின்னிய விண்மீன்கள் மின்விளக்கின் ஒளியதனால்  மிளிர்வுதனை இழந்து மிகமங்கிப் போயினவாம் சீரிய மாதவளும் சீற்றம் கொண்டிட்டாள் சிறிய மானுடனின் செருக்கதை அழித்திடவே பஞ்சம் பெருவெள்ளம் படரும் நோய்க்கிருமியென பலப்பல துன்பங்கள் பெருகின மாந்தருக்கு தவறுணர்ந்த மானிடரும் தஞ்சம் தேடினராம் மாதவள் பாதம்வீழ்ந்து மன்னிக்கக் கோரினராம் "ஒன்றுபட்டு யாவருமிப்புவி ஓங்கச்செய்தல் வேண்டும் சங்கிலியை சீர்படுத்த சகலரும் முனைதல்வேண்டும் அங்கமா...

I was around three at that time. Amma and Appa used to go by train to work. My kindergarten school was near the railway station, and at a walkable distance from home. Amma would leave earlier, so most of the times Appa (and sometimes my Uncle and Aunt), would take me, (and my cousin), to school and then board the train later. I would mostly occupy the last bench in the class, because from the window at the back of the room, the railway station could be seen and I would wave to my dad from there, and he would wave back as he boards the train.  Whenever Appa used to take me to school, he would try to keep me engaged in a conversation to take my mind off the distance (which was only around 1 km, but to my three year old self it seemed like a never ending journey.) So, he used to teach me rhymes, songs, or speak to me of some stories from his childhood. It was during one of those walks that he introduced a song to me, he would sing and ask me to repeat it, and then explain th...

The lights begin to dim, as she walks in; Draped in silver threads, is her glowing skin. Like the quivering butterfly wings, Her eyelids flutter close, as she sings. Her voice resounds across the sky, Holding the triumph of a child’s first cry. The song is filled with joy and mirth, Like the music of a flower’s birth. So softly, the melody flows, Rustling their feathers as the nightingales doze. Enchanted by her beautiful beam, The stars around her blush and gleam. As she walks along the aisle, The waves rise to watch her smile. She sounds like the thrill of bedtime stories, And like laughter, free of worries. Like the curiosity in a child’s eyes, Like mischiefs and innocent lies. Like the mysteries that hide in the dark, Like the joyous cries of the skylark. She echoes the soft breaths of kids, As sleep begins to caress their eyelids. She voices the longing of lovers and their wistful sighs, As a ray of hope brightens the skies. The world is lost in the beauty of her song, Until anoth...